Google: Δικαίωμα στη λήθη ή λογοκρισία;

51

Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, τον περασμένο μήνα, σχετικά με το «δικαίωμα της λήθης» στο Διαδίκτυο έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις. Ο Τζίμι Γουέιλς, ιδρυτής της Wikipedia, σε επικοινωνία που είχε προ ημερών με τον ιστότοπο TechCrunch, τη χαρακτήρισε «τρομερά επικίνδυνη». «Δεν υπάρχει “δικαίωμα στη λήθη” – από ό,τι φαίνεται, υπάρχει στην Ευρώπη το δικαίωμα να λογοκρίνεις πληροφορίες που δεν σου αρέσουν», δήλωσε ο Γουέιλς, που θα είναι ένα από τα μέλη της συμβουλευτικής επιτροπής που θα βοηθήσει την Google να διαχειριστεί τον χείμαρρο αιτήσεων για διαγραφή αποτελεσμάτων που ακολούθησε την απόφαση του δικαστηρίου.

Μιλώντας στους Financial Times στα τέλη Μαΐου, ο Λάρι Πέιτζ της Google αποκάλυψε ότι κατά τις πρώτες δύο εβδομάδες μετά τη δημοσιοποίηση της απόφασης, το 31% των αιτήσεων για διαγραφές αφορούσε άτομα που εμπλέκονταν σε απάτες, το 20% αφορούσε συλλήψεις ή καταδίκες για βίαια ή άλλα σοβαρά εγκλήματα και το 12% συλλήψεις για παιδική πορνογραφία. Σύμφωνα με την εταιρεία, έως την περασμένη Δευτέρα ο αριθμός των αιτήσεων είχε φτάσει τις 41.000.

Επικριτές της απόφασης αναφέρουν ότι αναγκάζει την Google να αναλάβει τον ρόλο ενός μεγα-αρχισυντάκτη, που δεν συνάδει με το είδος της υπηρεσίας που παρέχει και της επιβάλλει δυσανάλογο κόστος. Επιπλέον, ισχυρίζονται, αντιφάσκει με την οδηγία για το ηλεκτρονικό εμπόριο του 2000, που παρέχει ασυλία σε πλατφόρμες παροχής διαδικτυακών υπηρεσιών για το περιεχόμενο που αναρτάται σε αυτές (η οδηγία, ωστόσο, δεν καλύπτει τις μηχανές αναζήτησης).

«Το ηθικό θεμέλιο» του δικαιώματος στη λήθη είναι «ότι η επεξεργασία προσωπικών δεδομένων συνδέεται με την πληροφοριακή αυτοδιάθεση, το δικαίωμα δηλαδή να αποφασίζει ο καθένας για τον εαυτό του πότε, πώς και για ποιο σκοπό γίνεται επεξεργασία των δεδομένων του». Ευρύτερα, «η λήθη εξυπηρετεί άλλους, σημαντικούς σκοπούς για τον άνθρωπο. Μας επιτρέπει να εστιάσουμε στο παρόν και το μέλλον και να αποδεχθούμε ότι εξελισσόμαστε και μεγαλώνουμε με τον χρόνο, ότι δεν είμαστε σήμερα το άτομο που ήμαστε στο παρελθόν. Επιπλέον, μας επιτρέπει να βλέπουμε το δάσος και όχι απλώς τα δέντρα, να μαθαίνουμε μέσω της αφαίρεσης (που απαιτεί να ξεχνούμε λεπτομέρειες)».